Sen, tam bilgisayarı kapatırken çalmaya başlayan, özlemle beklenen şarkılar gibisin...
Bilgisayarı kapatmaz ve o şarkıyı dinlersin...
Ardından yatmaya gidersin ama uyku tutmaz, sabaha kadar o şarkıyı mırıldanırsın...
Farketmediğin bir anda uykuya dalarsın ama rüyanda o şarkıyı söylemeye devam edersin...
Sabah uyandığında bile o şarkı hala dilinin ucundadır...
İşte sen o şarkılar gibisin...
Her günü senle bitirip, ertesi güne senle başlamak istersin...İstesende...İstemesende...
Ölümü bekliyordum,
Seni gördüm, vazgeçtim.
Seni bekliyordum,
Kendimi gördüm, vazgeçtim.
Böyle vazgeçmezdim ama biliyorum ki;
Kanatlarım olsa da, koparıp ta sana gelsem de,
Beni hiç sevmeyeceksin.
En fazla "Teşekkür ederim ama ..." diyeceksin.
Umursamazlığımla,
Takıntılarımla,
Bencilliğimle,
Yaptıklarımla,
Ben sadece bir aptalım.
Yazdıklarımla,
Çizdiklerimle,
Söylediklerimle,
Düşündüklerimle,
Ben sadece bir aptalım.
Sürekli konuşuyorum.
Bazen senle konuşuyorum.
Sana kendimi anlatıyorum.
Seni ne kadar çok sevdiğimi,
Sana ne kadar değer verdiğimi,
Seni hep bekleyeceğimi.
Sonra fark ediyorum.
Ben senin hayalinle konuşuyorum.
Sürekli konuşuyorum.
Bazen arkadaşlarımla konuşuyorum.
Onlara seni anlatıyorum.
Seninle nasıl tanıştığımı,
Senin ne kadar güzel olduğunu,
Gözlerinde nasıl kaybolduğumu.
Sonra fark ediyorum.
Ben kendimle konuşuyorum.
Sürekli konuşuyorum.
Bazen sokaktaki insanlarla konuşuyorum.
Onlara kendimi anlatıyorum.
Neden böyle takıntılı olduğumu,
Neden böyle sustuğumu,
Neden böyle aciz olduğumu.
Sonra fark ediyorum.
Ben boşlukla konuşuyorum.